Επίσημη Έναρξη Εκδηλώσεων 120 Χρόνων της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μοντρεάλ

 

  ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μόντρεαλ, Κεμπέκ — 28/1/ 2026.

Την περασμένη Τρίτη η Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μοντρεάλ (ΕΚΜΜ) επέστρεψε εκεί όπου χτύπησε πρίν από 120 χρόνια ο παλμός της οργανωμένης ελληνικής παρουσίας στην πόλη: στον ιστορικό χώρο του Hotel10. Εκεί όπου κάποτε υψωνόταν ο Ιερός Ναός της Αγίας Τριάδας και το επιβλητικό κτήριο Godin, που φιλοξενούσε τα πρώτα γραφεία της Κοινότητας, ο ελληνισμός του Μόντρεαλ ξαναβρήκε τις ρίζες του.

Ο χώρος, σήμερα ενσωματωμένος στο σύγχρονο ξενοδοχειακό συγκρότημα, εξακολουθεί να ακτινοβολεί μνήμες. Σαν να ανασαίνει ακόμη το παρελθόν, κρατώντας ζωντανή την ανάμνηση των πρωτοπόρων που έστησαν τα θεμέλια της Κοινότητας το 1906. Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα της ιστορικής μας συνέχειας, η ΕΚΜΜ επέλεξε να ανακοινώσει επίσημα την έναρξη των εορτασμών για τα 120 χρόνια από την ίδρυσή της — ένα ορόσημο που τιμά όχι μόνο το παρελθόν, αλλά επιδιώκει να χτίσει νέους δεσμούς με το μέλλον της ομογένειας.

Παρουσία επίσημων προσκεκλημένων, πολιτικών, πρώην Προέδρων και φίλων της Κοινότητας, ο Πρόεδρος της ΕΚΜΜ, κ. Βασίλης Αγγελόπουλος, τόνισε:
«Η ιστορία της Κοινότητάς μας είναι μια ιστορία πίστης, μόχθου και προόδου. Σήμερα επιστρέφουμε στο σημείο όπου όλα ξεκίνησαν, για να τιμήσουμε εκείνους που άνοιξαν τον δρόμο και, κυρίως, για να επαναβεβαιώσουμε τη δέσμευσή μας ότι θα συνεχίσουμε με το ίδιο αίσθημα ευθύνης απέναντι στα παιδιά μας, τη γλώσσα μας, τον πολιτισμό μας, τη θρησκεία μας και την κοινωνία στην οποία ζούμε».

Η Πρόεδρος της Επετειακής Επιτροπής 120 Χρόνων, κα. Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη, πρόσθεσε με έμφαση:
«Η επέτειος δεν είναι απλώς μια αναδρομή στο παρελθόν· είναι πρόσκληση συμμετοχής προς όλη την πόλη. Με καθαρό και μεστό πρόγραμμα καλούμε τους κατοίκους του Μοντρεάλ, Έλληνες και μη, να γιορτάσουν μαζί μας και να μοιραστούν το αύριο που χτίζουμε από κοινού για τις επόμενες γενεές».

Από το 1906 έως σήμερα, η Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μοντρεάλ πορεύεται σταθερά δίπλα στην ομογένεια, υπηρετώντας με συνέπεια τη γλώσσα, την πίστη, την ιστορία και τον πολιτισμό της Ελληνικής Διασποράς στην καναδική μητρόπολη. Παράλληλα, αποτελεί ενεργό κύτταρο της κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής του Μόντρεαλ και του Κεμπέκ, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη διαμόρφωση της πολυπολιτισμικής ταυτότητας της πόλης.

Σήμερα, η ΕΚΜΜ υπερηφανεύεται για το μεγαλύτερο δίκτυο ιδιωτικών δημοτικών σχολείων στο Κεμπέκ, με πέντε παραρτήματα και περισσότερους από 1.000 μαθητές. Διαθέτει επίσης ένα παράρτημα δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, τρία παραρτήματα συμπληρωματικής εκπαίδευσης, έξι εκκλησίες και δύο κοινοτικά κέντρα — έναν ολόκληρο ιστό υπηρεσιών που στηρίζει καθημερινά τα μέλη της.

Το επετειακό πρόγραμμα εκδηλώσεων, πλούσιο και πολυεπίπεδο, θα απλωθεί σε όλη τη διάρκεια του έτους. Οι εορτασμοί ξεκινούν τον Ιανουάριο με τον ετήσιο χορό του Λογοτεχνικού μας εργαστηρίου. Τον Φεβρουάριο πρωτοστατεί το γεύμα «Our Roots, Our Journey», αφιερωμένο στις ιδρυτικές οικογένειες της Ελληνικής Διασποράς του Μοντρεάλ, ενώ έμφαση θα δοθεί και στον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας με εκδήλωση την 15^η Φεβρουαρίου.

Αρχές Μαρτίου, η δράση μεταφέρεται στο Κοινοβούλιο του Καναδά, στα κεντρικά γραφεία του ICAO για την Εθνική Επέτειο, και στο Δημαρχείο του Μόντρεαλ, όπου θα εγκαινιαστεί φωτογραφική έκθεση αφιερωμένη στην ιστορική διαδρομή της Κοινότητας. Ο μήνας κορυφώνεται με το επίσημο γκαλά της Εθνικής Επετείου στο Château Royal, την παρέλαση στη λεωφόρο Jean Talon και τη δεξίωση που θα ακολουθήσει, καθώς και με την αναγνώριση του ιστορικού ορόσημου της ΕΚΜΜ από την Εθνοσυνέλευση του Κεμπέκ και του Καναδά.

Για περισσότερες πληροφορίες, ενημερώσεις και το πλήρες ημερολόγιο των εκδηλώσεων, επισκεφθείτε την ιστοσελίδα 120.hcgm.org.

 

120ή Επέτειος της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μόντρεαλ
Ημερολόγιο Εκδηλώσεων 2026

---

Ιανουάριος 2026

·         27 Ιανουαρίου | HOTEL10 - Συνέντευξη Τύπου για την επίσημη έναρξη της 120ής Επετείου.

·         31 Ιανουαρίου | Centre de Congrès Palace – Ετήσιος Χορός του Λαογραφικού Εργαστηρίου Μόντρεαλ «Δημήτρης Τζώτζης».

·         Από τον Ιανουάριο σε εξέλιξη | μηνιαία βάση - Εκπαιδευτικό πρόγραμμα για τη Νεολαία: Διεθνείς Διπλωματικές Σχέσεις και ο ρόλος του Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας (ICAO) — Μηνιαία σειρά εκδηλώσεων στα γραφεία του ICAO, υπό την καθοδήγηση του Πρέσβη κ. Δημήτρη Αζεμόπουλου, σε συνεργασία με τον Γενικό Πρόξενο της Ελλάδας στο Μόντρεαλ, κ. Νίκο Καραλέκα.

---

Φεβρουάριος 2026

·         8 Φεβρουαρίου | HOTEL10 – «Οι Ρίζες μας, η Πορεία μας» Εναρκτήρια εκδήλωση - Γεύμα προς τιμήν των Ιδρυτικών Οικογενειών της ΕΚΜΜ.

·         15 Φεβρουαρίου | Ελληνικό Κοινοτικό Κέντρο Μόντρεαλ – Εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας.

·         24 Φεβρουαρίου | Bistro Grec Philinos Parc – Κοκτέιλ προς τιμήν των Eλληνικών Mέσων Eνημέρωσης.

---

Μάρτιος 2026

Μήνας Ελληνικής Κληρονομιάς – Νομοσχέδιο που κατατέθηκε από τον αξιότιμο γερουσιαστή Tony Loffreda και υποστηρίχθηκε από τον αξιότιμο γερουσιαστή Λεωνίδα Χουσάκο

·         16 Μαρτίου | Souvlaki Bar VSL - Κοκτέιλ προς τιμήν των Eλληνικών Παροικιακών Συλλόγων και Οργανισμών.

·         23 Μαρτίου | Κοινοβούλιο του Καναδά - Επίσημη Δεξίωση για τη Διακήρυξη της Εθνικής Επετείου της Ελληνικής Επανάστασης από την Διακοινοβουλευτική Επιτροπή Ελληνοκαναδικής Φιλίας.

·         24 Μαρτίου | Δημαρχείο του Μόντρεαλ - Αναγνώριση του μήνα Μαρτίου ως Μήνας Ελληνικής Εθνικής Κληρονομιάς από το Δημαρχείο.

·         26 Μαρτίου | Έδρα του ICAO - Δεξίωση του ICAO με καλεσμένους όλους τους διαπιστευμένους πρέσβεις στον ICAO, τους Γενικούς Προξένους του Μόντρεαλ, διακεκριμένα μέλη της ελληνοκαναδικής κοινωνίας και εκπρόσωπο της Ελληνικής Κυβέρνησης. Οικοδεσπότες: ο Πρέσβης της Ελλάδας κ. Δημήτρης Αζεμόπουλος και ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στο Μόντρεαλ κ. Νικόλαος Καραλέκας.

·         27 Μαρτίου | Δημαρχείο του Μόντρεαλ - Αναγνώριση από το Δημαρχείο Μόντρεαλ και Εγκαίνια Φωτογραφικής Έκθεσης - Τελετή Υπογραφής του Χρυσού Βιβλίου και δεξίωση.

·         28 Μαρτίου | Δημαρχείο του Λαβάλ - Τελετή Κατάθεσης Στεφάνων στο κενοτάφιο του Λαβάλ - Τελετή Υπογραφής του Χρυσού Βιβλίου και δεξίωση στο δημαρχείο του Λαβάλ.

·         28 Μαρτίου | Salles de réception et congrès Château Royal - Επίσημο Επετειακό Δείπνο Γκαλά της Εθνικής Επετείου της Ελληνικής Επανάστασης - Τιμητική αναφορά στην Έξοδο του Μεσολογγίου.

·         29 Μαρτίου | Ι.Ν. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου - Πανηγυρική Δοξολογία για την Εθνική Επέτειο της Ελληνικής Επανάστασης.

·         29 Μαρτίου | Οδός Jean-Talon - Επίσημη Παρέλαση της Εθνικής Επετείου της Ελληνικής Επανάστασης.

·         29 Μαρτίου | Salles de réception et congrès Château Royal - Επίσημη Δεξίωση της Εθνικής Επετείου της Ελληνικής Επανάστασης, σε συνεργασία με τον Γενικό Πρόξενο κ. Νικόλαο Καραλέκα.

·         31 Μαρτίου | Εθνοσυνέλευση του Κεμπέκ - Επίσημη αναγνώριση της EKMM στην κοινωνία του Κεμπέκ με την κατάθεση σχετικής πρότασης στην Εθνοσυνέλευση.

---

Απρίλιος 2026

·         13 Απριλίου – Κοκτέιλ προς τιμήν των Επιτροπών των Εορτασμών της 120ής Επετείου.

·         18 Απριλίου | Centre de Congrès Palace - Επίσημο Γκαλά Εορτασμού της 65ης Επετείου του Καθεδρικού Ι.Ν. Αγίου Γεωργίου.

---

Μάιος 2026

·         1η Μαΐου | Salles de réception et congrès Château Royal – «Στην υγειά της Κοινότητας»  Εορταστικό Γλέντι και Ερανική Εκδήλωση από τους Παροικιακούς Συλλόγους προς τιμήν της ΕΚΜΜ.

·         9 Μαΐου | Καθεδρικός Ι.Ν. Αγίου Γεωργίου - Συναυλία Βυζαντινής Μουσικής από τη Σχολή Βυζαντινής Μουσικής Μόντρεαλ με τη συμμετοχή του Δημητρίου Κατσικλή,  Πρωτοψάλτη του Ι.Ν. Αγίου Νικολάου (Νέα Υόρκη) και του υιού του.

·         23 Μαΐου | Salles de réception et congrès Château Royal – Επίσημο Γκαλά Εορτασμού της 50ης Επετείου του Ι.Ν. Αγίου Νικολάου.

---

Ιούνιος 2026

·         7 Ιουνίου - Κλήρωση Λαχειοφόρου Αγοράς της Επιτροπής Εράνου της ΕΚΜΜ

·         14 Ιουνίου – Φιλανθρωπικός Έρανος υπέρ της Ελληνικής Βιβλιοθήκης Μόντρεαλ, με προβολή της ταινίας «Καποδίστριας».

·         20 – 24 Ιουνίου | Ελληνικό Κοινοτικό Κέντρο Νότιας Ακτής – Ετήσιο Υπαίθριο Ελληνικό Φεστιβάλ Νότιας Ακτής.

·         26 – 29 Ιουνίου | Προαύλιο χώρο του Ι.Ν. Τιμίου Σταυρού - Ετήσιο Υπαίθριο Ελληνικό Φεστιβάλ του Λαβάλ.

·         Ιούνιος - Τουρνουά ποδοσφαίρου της ΕΚΜΜ.

---

Αύγουστος 2026

·         20 – 23 Αυγούστου – «Ελληνική Φλόγα» Υπαίθριο Ελληνικό Φεστιβάλ του Μόντρεαλ.

---

Σεπτέμβριος 2026

·        Σεπτέμβριος - Τουρνουά Γκολφ και Επίδειξη Μόδας.

·         Σεπτέμβριος - Γκαλά Αποφοίτων και Παλαιών Μαθητών του Σχολείου Σωκράτης–Δημοσθένης

·         26 Σεπτεμβρίου - Συναυλία Αφιέρωμα με τη συμμετοχή Τοπικών Μουσικών.

---

Οκτώβριος

·         4 Οκτωβρίου | Laval Junior Academy Theatre - «Η Αυλή των Θαυμάτων» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, μια παραγωγή του Εργαστηρίου Ελληνικού Θεάτρου «Θέσπις».

·         30 Οκτωβρίου | Place des Arts – Συναυλία του σπουδαίου μουσικού Γιώργου Νταλάρα.

·         31 Οκτωβρίου | Κενοτάφιο του Λαβάλ - Τελετή Κατάθεσης Στεφάνων για την Εθνική Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου (ΟΧΙ).

---

Νοέμβριος 2026

·         1^η Νοεμβρίου | Καθεδρικό Ι.Ν. Αγίου Γεωργίου - Πανηγυρική Δοξολογία και Εορταστικό Γεύμα για την Εθνική Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου (ΟΧΙ).

·         14 Νοεμβρίου | Salles de réception et congrès Château Royal - Γκαλά Αναγνώρισης και Τελετή Απονομής Μεταλλίων τιμώντας σημαντικούς συντελεστές της Κοινότητας.

---

Δεκέμβριος 2026

·         31 Δεκεμβρίου | Ανακαινισμένο Ελληνικό Κοινοτικό Κέντρο Μόντρεαλ - Πρωτοχρονιάτικο Γκαλά και Επίσημη Εορταστική Λήξη των Εκδηλώσεων της 120ής Επετείου της ΕΚΜΜ.

---

Το ημερολόγιο υπόκειται σε αλλαγές

Πίσω από κλειστές πόρτες: Η αθέατη βία στα παιδιά!

 

H Ηλέκτρα Κουτσούκου, νομική σύμβουλος του Ιδρύματος ΕΛΙΖΑ  απαντάει στις ερωτήσεις για την παιδική βία 

 Μια εφ’όλης της ύλης συνέντευξη στην συγγραφέα Ιουστίνη Φραγκούλη – Αργύρη για τις δράσεις, τους στόχους, τις ελλείψεις και τις προσδοκίες του Σωματείου ΕΛΙΖΑ - κατά της κακοποίησης του παιδιού

 

Η κακοποίηση παιδιών παραμένει μια από τις πιο σιωπηλές αλλά και πιο επώδυνες πραγματικότητες της ελληνικής κοινωνίας. Το Σωματείο ΕΛΙΖΑ, με επιστημονική τεκμηρίωση και σταθερή δράση, επιλέγει να σταθεί στην πρώτη γραμμή: στην πρόληψη, στην εκπαίδευση και στην ενδυνάμωση τόσο των παιδιών όσο και των ενηλίκων που τα πλαισιώνουν.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η Ηλέκτρα Κουτσούκου, νομικός και Διδάκτωρ των Δικαιωμάτων του Παιδιού, εξηγεί τον ρόλο του ΕΛΙΖΑ, τις ανάγκες του συστήματος παιδικής προστασίας και τον τρόπο με τον οποίο η ντροπή και η ενοχή μπορούν να μεταμορφωθούν σε δύναμη για τα παιδιά που έχουν πληγωθεί.

Μια συζήτηση ουσίας, που φωτίζει όχι μόνο το πρόβλημα, αλλά και τις λύσεις που χτίζουν ένα ασφαλέστερο μέλλον για κάθε παιδί.

Ηλέκτρα Κουτσούκου, νομικός, Δρ. των Δικαιωμάτων του Παιδιού, Επιστημονικά Υπεύθυνη του Σωματείου ΕΛΙΖΑ

 Ποια είναι η φιλοσοφία του Ιδρύματος ΕΛΙΖΑ ως προς την πρόληψη και όχι μόνο την παρέμβαση της κακοποίησης των παιδιών στην Ελλάδα;

 Η φιλοσοφία του ΕΛΙΖΑ επενδύει στην πρόληψη για την προστασία των δικαιωμάτων των παιδιών. Δεν εστιάζει μόνο στην παρέμβαση μετά το συμβάν, αλλά στην ενδυνάμωση των παιδιών και στην πλαισίωση, όπως και επιμόρφωση του ενήλικα, προκειμένου να αναγνωρίζεται και να αποτρέπεται η κακοποίηση. Το ΕΛΙΖΑ πιστεύει ότι παιδιά που γνωρίζουν τα δικαιώματά τους και τα όρια του σώματός τους είναι παιδιά πιο ασφαλή.

 Ποιος είναι ο ρόλος και οι στόχοι του Ιδρύματος;

 Ο ρόλος του ΕΛΙΖΑ είναι να ακούει, να προστατεύει και να στηρίζει παιδιά που είναι

θύματα ή κινδυνεύουν από κακοποίηση ή παραμέληση. Στόχος του είναι η ενίσχυση του συστήματος παιδικής προστασίας ως αρωγός της πολιτείας, η πλαισίωση των

επαγγελματιών (εκπαιδευτικών, κοινωνικών λειτουργών, ιατρών, προπονητών κ.ά.) και η πρόληψη μέσα από προγράμματα ενημέρωσης, δράσεις και θεσμικές παρεμβάσεις.

 Ποια είναι η ψυχολογική επίδραση της πρώιμης κακοποίησης στην ταυτότητα και την αυτοεικόνα του παιδιού;

 Η πρώιμη κακοποίηση διαταράσσει βαθιά την αίσθηση ασφάλειας, αυτοεκτίμησης και εμπιστοσύνης του παιδιού προς τον εαυτό του και τον κόσμο. Το παιδί συχνά εσωτερικεύει ενοχή ή ντροπή, ενώ μπορεί να δυσκολεύεται να αναπτύξει σταθερή ταυτότητα και θετική αυτοεικόνα.

 Πώς διαχειρίζεστε την έννοια της “ντροπής” στα παιδιά που έχουν βιώσει τραύμα; Μπορεί να μετατραπεί σε δύναμη;

 Η “ντροπή”, αλλά πιθανότατα κάποιες φορές και η ενοχή είναι από τα πιο δύσκολασυναισθήματα που ακολουθούν. Στο ΕΛΙΖΑ επιδιώκεται να μετατραπεί σε δύναμη, μέσω της αποδοχής, της ενδυνάμωσης, της απενεχοποίησης και της υποστήριξης του παιδιού ώστε να αντιληφθεί ότι δεν φέρει ευθύνη για ό,τι του συνέβη. Όταν το παιδί κατανοεί ότι δεν φταίει, η ντροπή μπορεί να δώσει τη θέση της στην αυτοπεποίθηση και τη δύναμη για επαναπροσδιορισμό.

 Ποιο είναι το πιο δύσκολο κομμάτι της θεραπευτικής σχέσης με ένα παιδί που έχει βιώσει παραμέληση;

 Ένα παιδί που έχει παραμεληθεί, δυσκολεύεται να πιστέψει ότι ο ενήλικας ενδιαφέρεται πραγματικά και φυσικά δε νιώθει ασφάλεια. Η θεραπευτική σχέση χρειάζεται σταθερότητα, υπομονή και συνέπεια, ώστε να δημιουργηθεί ένα ασφαλές περιβάλλον. Ώστε να δημιουργηθεί σχέση εμπιστοσύνης, η οποία και έχει διαρραγεί για το παιδί, λόγω της παραμέλησής του.

 Πώς εκπαιδεύετε τους φροντιστές και τους επαγγελματίες να αναγνωρίζουν τα“σιωπηλά” σημάδια κακοποίησης;

 Μέσω ειδικών επιμορφωτικών προγραμμάτων, όπως το «Αναγνωρίζω – Προστατεύω», που επιμορφώνει νηπιαγωγούς σε όλη τη χώρα ώστε να μπορούν να εντοπίζουν πρώιμα σημάδια κακοποίησης ή παραμέλησης μέσα στην τάξη. Το ΕΛΙΖΑ κατευθυντήριες οδηγίες έχει επιμορφώσει πάνω από 30.000 επαγγελματίες και φροντιστές ώστε να μπορούν να μιλήσουν ακόμη και για τα «σιωπηλά» σημάδια της κακοποίησης. Παράλληλα, η Γραμμή 10454 (https://eliza.org.gr/oi-draseis-mas/grammi-eliza-10454/ ), όπου οι επαγγελματίες μπορούν να λάβουν καθοδήγηση, χωρίς κόστος, για την αναφορά περιστατικών είναι πάντα εκεί, αν θέλουν να μοιραστούν ένα προβληματισμό για το αν αυτό που βλέπουν είναι ή όχι σιωπηλό σημάδι κακοποίησης.

Υπάρχει χώρος για την τέχνη ή τη δημιουργική έκφραση στην ψυχολογική υποστήριξη των παιδιών;

 Ναι. Η δημιουργική έκφραση αποτελεί μέσον επικοινωνίας και θεραπείας, ειδικά όταν το παιδί δυσκολεύεται να εκφραστεί λεκτικά. Μέσα από το παιχνίδι, τη ζωγραφική ή το θέατρο, τα παιδιά μπορούν να εξωτερικεύσουν το τραύμα τους με ασφάλεια.

 Πώς αντιμετωπίζετε τις περιπτώσεις όπου το παιδί δεν μπορεί ή δεν θέλει να μιλήσει για όσα έχει βιώσει;

Σε τέτοιες ο επαγγελματίας προσπαθεί να δημιουργήσει συνθήκες ασφάλειας,επιτρέποντας στο παιδί να εκφραστεί με τον δικό του ρυθμό, χωρίς εξαναγκασμό, με βάση τα σχετικά υφιστάμενα πρωτόκολλα. Η εμπιστοσύνη είναι προϋπόθεση για να ανοίξει ο δρόμος της επικοινωνίας.

 Ποια είναι η θέση του Ιδρύματος απέναντι στην επανένταξη του παιδιού στο οικογενειακό περιβάλλον; Υπάρχουν όρια;

 Η επανένταξη εξετάζεται με προτεραιότητα την ασφάλεια. Εάν το οικογενειακό περιβάλλον δεν είναι ασφαλές ή δεν έχουν αντιμετωπιστεί οι αιτίες της κακοποίησης, τότε το ΕΛΙΖΑ θεωρεί ότι πρέπει να προχωρά η επανένταξη, μόνο εφόσον δημιουργηθούν, αν είναι εφικτό, συνθήκες ασφάλειας. Κάθε περίπτωση αξιολογείται διεπιστημονικά, με γνώμονα το συμφέρον του παιδιού και in concreto.

 Πώς προστατεύετε την ψυχική ανθεκτικότητα των επαγγελματιών που εργάζονται με τόσο ευάλωτες ομάδες;

 Το ΕΛΙΖΑ φροντίζει να προσφέρει εποπτεία, ψυχολογική στήριξη και διαρκή επιμόρφωση στους επαγγελματίες του, ώστε να μπορούν να διαχειρίζονται τη συναισθηματική επιβάρυνση. Η φροντίδα εκείνων που φροντίζουν τα παιδιά είναι βασική προϋπόθεση για να μπορούν να στέκονται αποτελεσματικά ως φροντιστές δίπλα στα παιδιά.

 Πώς οραματίζεστε την εξέλιξη της παιδικής προστασίας στην Ελλάδα τα επόμενα χρόνια; Τι λείπει ακόμα;

 Το όραμα του ΕΛΙΖΑ είναι μια παιδοκεντρική κοινωνία, όπου η προστασία των παιδιών θα αποτελεί προτεραιότητα και θα αλλάξει η κουλτούρα γύρω από τα δικαιώματα των παιδιών και την παιδική προστασία. Απαιτείται ενιαία διεπιστημονική προσέγγιση, ενιαίος μηχανισμός καταγραφής περιστατικών κακοποίησης και ενίσχυση των υπηρεσιών παιδικής προστασίας. Επίσης, χρειάζεται να σπάσει το κοινωνικό στίγμα γύρω από το θέμα.

 Πότε και με ποια αφορμή ιδρύθηκε το ΕΛΙΖΑ;

 Το Σωματείο ΕΛΙΖΑ ιδρύθηκε μετά τον τραγικό θάνατο της μικρής Ελίζας, ενός παιδιού που υπέφερε για χρόνια από κακοποίηση και τελικά έχασε τη ζωή του στη Νέα Υόρκη, αφού κακοποιήθηκε βάναυσα από τη μητέρα του, στην οποία οι αρχές έδωσαν την επιμέλεια. Η περίπτωσή της θεωρήθηκε η χειρότερη υπόθεση παιδικής κακοποίησης που είχε δει το δικαστικό σύστημα της πόλης. Το ‘Iδρυμα δημιουργήθηκε με σκοπό να σπάσει τη σιωπή γύρω από τέτοια φαινόμενα και να μην υπάρξει «άλλη Ελίζα».

 Ποια είναι η αποστολή και το όραμα του ΕΛΙΖΑ;

 Η αποστολή του ΕΛΙΖΑ συνοψίζεται στο μήνυμα που είναι χαραγμένο στην ταφόπλακα της μικρής Ελίζας:

 «World, please look after the children» – «Κόσμε, σε παρακαλώ φρόντισε τα παιδιά». Το ΕΛΙΖΑ έχει ως όραμα να προστατεύει, να στηρίζει και να ενδυναμώνει τα παιδιά, ενισχύοντας το σύστημα παιδικής προστασίας και επιμορφώνοντας επαγγελματίες και γονείς, πάντα με επικουρικό ρόλο σε σχέση με την Πολιτεία. Όραμά του είναι μια κοινωνία που θέτει ως προτεραιότητα την ασφάλεια και τα δικαιώματα των παιδιών.

 Ποια είναι η έκταση του φαινομένου της παιδικής κακοποίησης στην Ελλάδα;

 Η παιδική κακοποίηση στην Ελλάδα παραμένει σοβαρό και διαρκές πρόβλημα. Πολλά περιστατικά δεν καταγγέλλονται ποτέ, γι’ αυτό τα καταγεγραμμένα στοιχεία είναι μόνο η «κορυφή του παγόβουνου». Η Γραμμή ΕΛΙΖΑ 10454 καταγράφει καθημερινά περιστατικά, ωστόσο χρειάζεται ένα Εθνικό Σύστημα Καταγραφής για ακριβή αποτύπωση και καλύτερη διαχείριση του φαινομένου.

 Παρατηρείται αύξηση των περιστατικών ή της ευαισθητοποίησης τα τελευταία χρόνια;

 Τα τελευταία χρόνια υπάρχει αυξημένη ευαισθητοποίηση και ενημέρωση, κάτι που οδηγεί και σε περισσότερες αναφορές περιστατικών. Η αύξηση δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην περισσότερη κακοποίηση, αλλά καλύτερη αναγνώριση. Ενδεικτικά, μέσω του προγράμματος «Αναγνωρίζω – Προστατεύω» οι νηπιαγωγοί δήλωσαν ότι έμαθαν να αναγνωρίζουν περιπτώσεις που παλαιότερα δεν θα αντιλαμβάνονταν.

 Τι θα θέλατε να αλλάξει θεσμικά ή κοινωνικά ώστε να μειωθεί η παιδική κακοποίηση στην Ελλάδα;

 Χρειάζεται ενιαίος, συνεκτικός μηχανισμός παιδικής προστασίας με σαφείς αρμοδιότητες. Επίσης, υποχρεωτική εκπαίδευση όλων των επαγγελματιών που εργάζονται με παιδιά και ενημέρωση της κοινωνίας ώστε να σπάσει η σιωπή και το στίγμα. Η παιδοκεντρική προσέγγιση πρέπει να καθιερωθεί σε όλες τις δομές και υπηρεσίες.

 Ποιες είναι οι βασικές δράσεις και τα προγράμματα του οργανισμού;

 α. «Αναγνωρίζω – Προστατεύω»: εκπαίδευση νηπιαγωγών στην αναγνώριση και πρόληψη κακοποίησης, με χιλιάδες επιμορφωμένους σε όλη τη χώρα.

β. Μονάδες Φροντίδας για την Ασφάλεια των Παιδιών: λειτουργούν σε νοσοκομεία Αθήνας, Θεσσαλονίκης, Αλεξανδρούπολης και δημιουργείται στην Πάτρα – για ιατρική εξέταση και διεπιστημονική φροντίδα παιδιών με υποψία κακοποίησης.

γ. «Ασφαλές Άγγιγμα»: πρόγραμμα για παιδιά 5–9 ετών για την πρόληψη της σεξουαλικής κακοποίησης, σε συνεργασία με τον NYSPCC. (New York Society for the Prevention of Cruelty to Children)

δ. Γραμμή ΕΛΙΖΑ 10454: παρέχει ψυχολογική και νομική υποστήριξη σε επαγγελματίες και οικογένειες σχετικά με την διαχείριση υποψίας κακοποίησης παιδιών, καθώς και επιμορφωτικά σεμινάρια.

 Ποιες είναι οι μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετωπίζει το ΕΛΙΖΑ στην προσπάθεια καταπολέμησης της κακοποίησης;

 Οι βασικές δυσκολίες είναι:

 

Η      Η σιωπή και το στίγμα που συνοδεύουν την κακοποίηση.

 

·         Η υποαναφορά των περιστατικών.

 

·         Οι ελλείψεις σε ανθρώπινο δυναμικό και σε δομές παιδικής προστασίας.

 

·         Η έλλειψη συνεργασίας μεταξύ των εμπλεκόμενων φορέων.

 

Παρά τις δυσκολίες, το ΕΛΙΖΑ τις μετατρέπει σε κίνητρο για βελτίωση των προγραμμάτων και της πρόληψης.

 

 

H ιστοσελίδα του ΕΛΙΖΑ είναι: www.eliza.org.gr

ΥΓ. Για τους αναγνώστες θα είχε ενδιαφέρον να διαβαστεί η ιστορία της μικρής Ελίζας.

Όταν η Ελληνική διπλωματία αναδεικνύει την Ελληνική Ομογένεια του Μοντρεάλ

 

Όταν η Ελληνική διπλωματία αναδεικνύει την Ελληνική Ομογένεια του Μοντρεάλ

 

Έξω το χιόνι σκέπαζε τους δρόμους του Παλιού Μόντρεαλ, χαρίζοντας στην πόλη μια σιωπηλή, σχεδόν τελετουργική γαλήνη. Στο ιστορικό Hotel Nelligan, οι αίθουσες φωτίζονταν ζεστά, σαν να καλούσαν τους παρευρισκόμενους σε μια μυσταγωγία μνήμης και προσδοκίας. Ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας, Νίκος Καραλέκας, είχε συγκεντρώσει τους Έλληνες επιχειρηματίες της διασποράς του Μοντρεάλ για μια πρώτη γνωριμία, αλλά και για να ανοίξει επίσημα τη σεζόν των εορτασμών των 120 χρόνων της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μοντρεάλ (1906-2026).

Ο Γενικός πρόξενος μίλησε για την ευλογία να γνωρίσει από κοντά την Ελληνική παροικία, αυτόν τον ζωντανό ιστό μνήμης και δημιουργίας που κρατάει την Ελλάδα παρούσα στην καρδιά του Καναδά, ενώ έδωσε τα εύσημα στην γραμματέα του Νίκη Αναστασοπούλου-Μητρονίκα για την πολύτιμη βοήθειά της από τη μέρα της εγκατάστασής του στο νέο του θώκο.

Τα λόγια του άνοιξαν μια συζήτηση για την ανάγκη να ενισχυθεί η εικόνα της Κοινότητας, να προβληθεί η δύναμη και η προσφορά της στο κοινωνικό και πολιτιστικό γίγνεσθαι του Μόντρεαλ. Με ευγένεια και όραμα, εισήγαγε τους παρευρισκόμενους στην Επετειακή Επιτροπή των 120 χρόνων, προσκαλώντας τους να γίνουν συμμέτοχοι σε μια πορεία μνήμης και ελπίδας.

Η ατμόσφαιρα ήταν φορτισμένη με συγκίνηση και προσμονή. Ο Πρόεδρος της Κοινότητας, Βασίλης Αγγελόπουλος, μίλησε με καθαρότητα για τις προκλήσεις της νέας εποχής, σημειώνοντας πως η Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μοντρεάλ έχει αρχίσει να ελπίζει στο μέλλον τονίζοντας παράλληλα  τη σημασία ενός μελλοντικού προικοδοτικού ταμείου ως θεμέλιου για το μέλλον. Τα λόγια του έμοιαζαν να γεφυρώνουν την ιστορία με την προοπτική, να καλούν τους επιχειρηματίες στην συλλογική  ευθύνη και δράση.

Κι ύστερα, η Πρόεδρος της Επετειακής Επιτροπής, Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη, πήρε τον λόγο με φωνή συγκινημένη, γεμάτη πάθος για τον Ελληνισμό των 120 χρόνων. Κάλεσε τους επιχειρηματίες να ανέβουν στο τρένο των γιορτασμών, να μπούν στην κορδέλα της χορηγίας ,να γίνουν συνοδοιπόροι σε αυτήν τη μεγάλη πορεία μνήμης και ελπίδας. Στα χέρια της κρατούσε ένα ντοσιέ, προσεκτικά επιμελημένο από την οργανωτική ομάδα της Επετειακής Επιτροπής των 120 χρόνων (Γιώργο Τσαντρίζο, Κία Νικολάου, Πάρι Πέτρου και την ίδια) που αποκάλυπτε τις εκδηλώσεις της επετειακής χρονιάς· ένα δώρο, μια πρόσκληση, ένα άνοιγμα προς το μέλλον. Η Ιουστίνη Φραγκούλη είπε ότι το Λύκειον των Ελληνίδων Μοντρεάλ ανεβαίνει κιόλας στο τρένο των επετειακών εορτασμών προσφέροντας 20.000 δολάρια χορηγία στο επετειακό έτος.

Ταυτόχρονα παρουσίασε την πρόεδρο της Επιτροπής Προσωπικοτήτων Κωστία Πανταζή καθώς επίσης και τους συνεργάτες της σε αυτό το μακρύ ευοίωνο ταξίδι , τον  εκτελεστικό αντιπρόεδρο Μιχάλη Πατσαντζή και τον Δημήτρη Κατσαούνη, που μαζί με την Βούλα Νεοφωτίστου αποτελούν τον πυρήνα της Επετειακής Επιτροπής των 120 χρόνων.

Ο επίτιμος πρόεδρος της Ερανικής Επιτροπής, Γιώργος Τσίτουρας, στάθηκε μπροστά στο ακροατήριο με βλέμμα φωτεινό, συνεπαρμένος από την τεράστια επιτυχία του πρόσφατου ραδιομαραθωνίου της ΕΚΜΜ. Τα τριακόσιες χιλιάδες δολάρια που συγκεντρώθηκαν δεν ήταν απλώς ένας αριθμός· ήταν η ζωντανή απόδειξη της δύναμης της ελληνικής ψυχής, της αλληλεγγύης και της πίστης στη συνέχεια του Ελληνισμού στο Μόντρεαλ.

Με λόγο γεμάτο πάθος, μίλησε για τα ελληνόφωνα σχολεία «Σωκράτης – Δημοσθένης» και για τα Σαββατιανά, εκεί όπου οι νέες γενιές μαθαίνουν να προφέρουν την ελληνική γλώσσα σαν προσευχή, να κρατούν ζωντανή την παράδοση και να χτίζουν γέφυρες ανάμεσα στην πατρίδα και τη διασπορά. Η φωνή του έτρεμε από συγκίνηση, καθώς τόνιζε πως κάθε δωρεά, κάθε προσφορά, είναι μια επένδυση στο μέλλον, μια υπόσχεση ότι η φλόγα της ελληνικής παιδείας δεν θα σβήσει ποτέ.

Η βραδιά στο Nelligan δεν ήταν απλώς μια συνάντηση. Ήταν μια στιγμή όπου το χιόνι έξω γινόταν σύμβολο καθαρότητας και ανανέωσης, ενώ μέσα, οι φωνές και οι καρδιές ενώνονταν σε μια κοινή υπόσχεση: ότι ο Ελληνισμός του Μόντρεαλ θα συνεχίσει να γράφει ιστορία, με μνήμη, με όραμα, με αγάπη για την πατρίδα και πίστη στη δύναμη του κοινού στόχου: της επιβίωσης του Ελληνισμού.

ΙΦ

Το Πολυτεχνείο Ζεί!

 

Το Πολυτεχνείο Ζεί!

Της Ιουστίνης φραγκούλη-Αργύρη

 

Ήμουν δεκατεσσάρων. Έφηβη. Από τη Δευτέρα Δημοτικού, τουτέστιν το σωτήριον έτος του 1967,  δεν είχα γνωρίσει ελευθερία. Στο σχολείο ποδιές γαλάζιες με λευκό γιακαδάκι και να έχουν καταργηθεί ακόμη και τα Αποκριάτικα πάρτυ στην αυλή του 1^ου Δημοτικού. Κι αργότερα στο γυμνάσιο ποδιές μακριές , σοσόνια λευκά, και απαγόρευση κυκλοφορίας μετά τις 7 το βράδυ.

Ζούσα σε μια Ελλάδα φιμωμένη, όπου η σιωπή δεν ήταν επιλογή αλλά επιβολή. Η απαγόρευση κυκλοφορίας δεν σήμαινε απλώς να μείνεις σπίτι· σήμαινε να μην κοιτάς ψηλά, να μην σκέφτεσαι ελεύθερα, να μην ονειρεύεσαι.

Ο πατερούλης μου, βαθειά πολιτικοποιημένος -παρότι της συντηρητικής παράταξης-, άνοιγε κάθε βράδυ τη Ντόιτσε Βέλλε. Από εκεί μαθαίναμε τα νέα που δεν τολμούσε να πει η ΥΕΝΕΔ. Ήταν σα να ανοίγαμε ένα παράθυρο στον κόσμο, να ανασαίνουμε λίγο αέρα ελευθερίας μέσα στο πνιγηρό δωμάτιο της χούντας. Κι εγώ, με την καρδιά μου να πάλλεται δυνατά, άκουγα τις φωνές των φοιτητών να διαπερνούν τα σύρματα του ραδιοφώνου και να φτάνουν ως το μεδούλι μου.

«Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία». Δεν ήταν σύνθημα. Ήταν κραυγή. Ήταν η φωνή της γενιάς που αρνήθηκε να υποταχθεί. Μια χούφτα φοιτητές, παιδιά σχεδόν, κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο και ύψωσαν το ανάστημά τους απέναντι στην επταετία της τυραννίας. Και η Χούντα, τυφλή από φόβο, έστειλε ερπύστριες με νεαρούς στρατιώτες συνομήλικους να ισοπεδώσουν τη νιότη σαρώνοντας τα σιδερένια κάγκελα του Πολυτεχνείου και τους φοιτητές της εξέγερσης.

Θυμάμαι εκείνη τη νύχτα σαν να μην πέρασε ούτε λεπτό. Θυμάμαι το τρέμουλο στα χέρια μου, το σφίξιμο στο στομάχι, την αίσθηση πως κάτι τραγικό συνέβαινε, κάτι όμως που θα άλλαζε για πάντα την πορεία μας. Δεν ήμουν εκεί, μα ήμουν παρούσα. Με το νου, με την ψυχή, με το σώμα μου που πάλλονταν στους ρυθμούς της εξέγερσης.

Πενήντα δύο χρόνια πέρασαν. Οι φωνές εκείνες, που κάποτε έσκιζαν τον αέρα, σήμερα ακούγονται σαν ψίθυροι. Οι ηγέτες της εξέγερσης ενσωματώθηκαν στην πολιτική ζωή του τόπου, έγιναν Λαλιώτηδες και Δαμανάκισσες. Η αγνότητα εκείνων των ημερών φθάρηκε από την τριβή με την εξουσία.

Η σημερινή γενιά, μεγαλωμένη με ελευθερίες που τότε ήταν όνειρο, δεν γνωρίζει καν ποιους τιμούμε σήμερα. Δεν φταίνε· δεν τους μάθαμε να θυμούνται. Τους δώσαμε ανοριακή ελευθερία να παίζουν με τα κινητά , να βιντεοσκοπούν τους συμμαθητές τους όταν τους δέρνουν, γενικά έχουμε επιτρέψει στην εθνική παιδεία την παρεκτροπή από την σύγχρονη ιστορία της χώρας μας.

Μα εγώ θυμάμαι. Θυμάμαι το Πολυτεχνείο όχι ως κτίριο, αλλά ως σύμβολο. Ως φλόγα που άναψε μέσα στο σκοτάδι και δεν έσβησε ποτέ. Θυμάμαι τους φοιτητές όχι ως ήρωες, αλλά ως ανθρώπους που τόλμησαν. Που είπαν «όχι» όταν όλοι έλεγαν «ναι». Που ύψωσαν τη φωνή τους και την έκαναν σεισμό.

Σήμερα, 17 Νοέμβρη, καταθέτω νοερά ένα στεφάνι. Όχι από λουλούδια, αλλά από λέξεις. Από λέξεις που δεν ξεχνούν. Από λέξεις που αντιστέκονται. Γιατί η μνήμη είναι πράξη. Και η πράξη είναι απόρροια πολιτικής και ηθικής ευθύνης.

Αιωνία η μνήμη όλων αυτών που ξεκίνησαν το ξήλωμα της Χούντας. Αιωνία η αγρύπνια μας. Για να μην ξαναζήσουμε τη σιωπή. Για να μην ξαναδούμε ερπύστριες να ισοπεδώνουν την ελπίδα, τη νιότη, τη σπίθα της αντίστασης.